هستی

خوب دوستان می بینید که من هنوز می نویسم و تصمیم دارم

بنویسم مگر اینکه اتفاقی بمیرم یا...

این مدت مامان مریض بود عمل جراحی و بعد هم استراحت مطلق

در خانه... من هم نقش کوزت را انصافا خوب بازی کردم...

منی که دست به سیاه و سفید نمی زدم حالاکف آشپزخانه

را برق می انداختم عینهو هلو!!!! به هر حال همه ما حالا بهتریم...

این روزها سه روز در هفته زبان می روم و بقیه روزها را با بچه ها

در انجمن می گذرانم... دو روز در هفته با هم فلسفه می خوانیم

و بحث می کنیم در کل بد نیست و برای من که از فلسفه کلا

تهی هستم بد نیست! تصمیم دارم برای ارشد بخوانم ولی

این تصمیم کی عملی می شود الله اعلم! اما با تمام این

حرف ها تنهایی بدجور اذیتم می کند رفیق! شبها که سرم را

روی بالشت می گذارم می دانم که حفره ای بزرگ دارم که

خون و چرکابه از آن تراوش می کند حفره ای بزرگ که بعضی

اوقات اشکم را در می آورد... هیچکس نیست همه رفته اند...

یکی ازدواج می کند یکی می رود شهری دور یکی هم آنقدر

توی خودش فر رفته که اصلا نمی داند کیست... آن وقت تو

می مانی با نفس های بریده ات که نفس های کسی را می طلبد

و باز سکوت و شاید صدای آهنگی قدیمی که به زور به گوش می رسد...

می گذرم تنها از میان گلها... گه به گلستان ها گه به کوه و صحرا...

بدبختی اش هم این است که نه ایجا صحرایی هست نه کوهی...

باید توی این آپارتمان، خودت را به زور کوچک کنی که جایت بشود

توی حجم این همه بغض... که ناله ات را نشوند که فکر کنند

خوشبختی خوشبخت...

پ ن:

به غریبه آشنا:

من هنوز هم به یادت هستم...

به غیر منتظر:

دوباره بنویس... منتظر حرفهایت هستم...

لاله از سوز عطش بنهاده سر بروی خاک

ابر بی انصاف را بنگر که بر دریا گریست

کاش لبخندت طرح منظمی داشت کاش من راحت می شدم

از این همه آیا و اما...

به من می گوید فرشته! به شما چه می گویند؟؟ولی من

خوب می دانم فرشته ی بدون بال به هیچ دردی نمی خورد

وقتی نتواند بیاید، پر بکشد به سوی تو...به هیچ درد می فهمی رفیق!

خوب انگار غیبت من طولانی شده حرفی نداشتم حرفی

نمی توانستم با تو بگویم آخر تو یک غریبه ای، اینجا می آیی

درست!پست های نابهنجار مرا می خوانی درست! از همه

مهمتر کامنت می گذاری باز هم درست ولی عزیزم تو با

تمام اینها یک غریبه ای که من از دنیای واقعی به سمتت

چنگ می زنم. بعضی اوقات شانه هایی لازم است که

گریه کنی و نگاهی که بتوانی با اطمینان نگاهش کنی و لبی

که بی پروا ببوسیش. می بینی همه اینها را می توان بدون

کلمه ای تجربه کرد مثل یک فیلم صامت که می گذرد من

نیاز به چیزهای صامت دارم رفیق می فهمی؟!

بیا برگردیم به دنیای واقعی... این مدت چه کردم چه

می خواهم؟...از فردا به کلاس زبان می روم... تمام این مدت

هم چرت زدم و بهم بافتم همه چیز را... خاله آمد کادو آورد

غم آورد و یکهو رفت خانه اش...آدم باورش نمی شود اینقدر

زندگی کرده و وقتی می خواهد از آن حرف بزند می شود یک

خط یک کلمه یک نقطه...

چند روز پیش بیمارستان بودم. خوب برای چه؟ یکی از دوستانم چند

سالی می شود که ازدواج کرده و مشکل زنانگی پیدا کرده بود.

کسی را نداشت و من پیشش ماندم. از بیمارستان چه بگویم؟

همین که وارد شدم بوی نا و خون می آمد.

بعد از یکسری کارهای مسخره که در حقیقت هدفی جز پول

گرفتن نداشتند وارد بخش شدیم: بخش زنان و زایمان. به قول

خودشان دو تا زائو هم از بخت خوب یا بد در اتاق ما بودند.قبل از

عمل جراحی که حالا هرکدام به دلیلی می رفتند یک تشک سبز

روی تخت پهن می کردن که جاذب بود و همین تشک خودش کلی

ترس داشت چون آدم را به این فکر می انداخت که مگر قرار است

چقدر خون از بدنم برود که همچین جلبک سبزی را باید زیرم بیندازند!

برای همین قبل عمل همه مسلمان و غیر مسلمان تسبیح

میانداختند و نماز اول وقتشان را همان جا میان بوی خون و آمپول

به جای می آوردند. از پرستارهای این بیمارستان که دیگر واقعا قلم

من قاصر است. محض رضای خدا کلمه ای نمی گفتند و وقتی

برای عوض کردن پانسمان می آمدند بی پروا ملحفه را کنار

می زدند و حالا اگر از بخت بد یکی مثل دوست من خجالتی بود

دیگر واویلا... بدترین منظره ای که آنجا دیدم دیدن لکه های خونی

بود که از دستشویی تا آسانسور کشیده شده بود و به طرز

دلخراشی توسط بیماران یا رهگذران دیگر روی زمین ساییده

شده بود. همه هم بلا استثنا می گفتد که ار زن بودن خود پشیمان

هستند و و خوشا به حال مردانمان! باری به هر جهت چیزهای

را دیدم و شنیدم که شاید برای من که هنوز به قولی رخت

عروسی بر تن نکرده ام و طفلی بیش نیستم زیادی پروووواااانه

و بی رحمانه بود. البته قسمت خوب ماجرا را هنوز نگفتم در همان

هاگیر واگیر و صد البته با داشتن قیافه ای که بعد چهار روز رنگ به

چهره نداشت و از زور گرسنگی به زردی مفرط دچار شده بود

خواستگاری برایم پیدا شد نگو و نپرس که صد البته با

کارشکنی های من قضیه منتفی شد!بین خودمان بماند بد

 هم نبود!!

پ ن: راستی یک نوزاد پسر را بغل کردم همانجا توی بغلم

خوابش برد نمی دانید چه آرامشی دارد موجود کوچکی که

 آغوش تو را امن ترین جای دنیا می بیند و ناخوداگاه پلک هایش

 سنگین می شود...